Schrijven is gezond !
Schrijven wil ik, want schrijven is gezond.
Verhalen, columns, losse gedachten …
Hieronder gxc3xa9xc3xa9n citaten, geen gejatte teksten, maar alles, alles zelf geschreven!

Lees mee !

- Hee, jij komt me bekend voor!
- Dat is heel goed mogelijk.
- Maar waarvan?
- Weet ik niet?
- Wacht eens even…
- Weet je het weer?
- Ja, ik weet het weer
- Ah, jij weet het weer
- Ja!
- Ja?
- Het was van bongo-les
- Precies. Het was van bongo-les.

Ik herinner mij de smaak van herfstthee. Kaneel en zoethout, dat moet het geweest zijn. Het werd al weer vroeg donker in oktober. We zaten een paar dagen in een eilandhuisje op Schiermonnikoog en het was kil. We hielden ons warm met hete thee. In de supermarkt stond een reklamebord met de nieuwe seizoensthee van Pickwick. Herfstthee. Sindsdien is de smaak van kaneel en zoethout voor altijd verbonden met Schiermonnikoog, vroeg invallende avond, de geur van zout zeewater, het geluid van overvliegende grutto’s en de wind in de bomen, het knerpen van de schelpen op het pad. En dan de beduimelde speelkaarten, de sleetse sjoelbak en de gescheurde deksel van het ultieme familiespel Ganzenbord. De robuuste houten poten van de pluche fauteuils op de donkerrode plavuizen. Schiermonnikoog in de herfst. Met thee. Herfstthee.

Ze hebben het gehaald, de rakkers. Wat heeft hij ze zien ploeteren tijdens de examens. Nagelbijtend kwamen ze het lokaal binnen en het duurde niet lang of hij zag de zweetdruppeltjes op hun voorhoofd glinsteren in het licht. Het was hard werken, maar gelukkig heeft hij vrijwel iedereen een voldoende kunnen geven. Alleen Alex, die bakte er echt helemaal niets van. Maar dat was te verwachten. Hij gooide maanden daarvoor al de kont tegen de krib en deed alleen nog voor de gezelligheid mee.
Alex is er vanavond niet bij. Die mag het volgend jaar overdoen. De anderen zijn er wel. Allemaal zitten ze ontspannen in de zaal. Geen nagelbijten meer en ook geen zweetdruppeltjes. Het is volbracht. Dat wil zeggen, voor hen. Maar nu moet hxc3xadj nog. Nu is hij degene die nagelbijtend binnenkomt en zijn trillende stem in bedwang probeert te houden. De microfoon bibbert in zijn hand. Een zweetdruppel wurmt zich onder zijn professorenpetje uit en rolt langzaam langs zijn wang naar beneden, waar hij even aan zijn kin blijft hangen. Het komt er nu op aan. Hij kucht. Hij schraapt zijn keel en blaast even in de microfoon. Een oorverdovend lawaai vult de ruimte.
‘Goedenavond allemaal,’ begint hij aarzelend. Maar dan neemt hij een hap lucht en roept: ‘Hartelijk gefeliciteerd, jongens!’
Zo, dat is eruit. Nu is ook hij geslaagd. Tijd voor de borrel.

Nederland is vlak. Toch kennen we een plaats met de naam Bergen. Het ligt aan zee en heet dan ook: Bergen aan zee. We hebben ook een plaats Eibergen. Maar of die naam iets met kip en ei te maken heeft, is maar zeer de vraag.
Wat een ei is, dat weten Nederlanders wel. Maar wat een berg is, zal altijd een raadsel voor ze blijven. Nederlanders klimmen tegen een talud van een viaduct. Ze roetsjen met een sleetje van een duin. Ze hijsen zich op een terp en voelen zich een hele peer. Weten zij veel.

Is dat erg? Wel nee. We kunnen ze maar beter in die waan laten.
Want wxc3xa1t, als Nederland echte bergen had? Als Zeeland geen delta was maar een rotsformatie, waar de golven tevergeefs tegenaan sloegen ? Als de weg tussen Lelystad en Almere zich met haarspeldbochten om een bergrug heen moest slingeren? Als we Assen in de winter niet bereikten omdat er sneeuw lag in de Pas van Hoogeveen?
Dan zou de geschiedenis totaal anders zijn verlopen, en waren wij niet geworden wie we zijn.
Dan hadden we geen molens, dijken of een polder.
Dan droegen we geen klompen en maakten we geen kaas.
Dan kwamen er geen Duitsers pootjebaden in de zee.
Dan waren onze tulpenbollen nooit tot grote bloei gekomen.

Nee, het is maar beter zo. Laten we maar gewoon genieten van onze duinen, terpen en taluds, op vakantie gaan naar Bergen aan zee en met Pasen naar Eibergen.
Doe maar gewoon. Dan doen we Nederlands genoeg.

Van jongs af aan was ze al gek op lezen. Ze las alles wat los en vast zat. Het begon met het lezen van kinderboeken, natuurlijk. Maar toen ze tien was kon de jeugdafdeling van de plaatselijke openbare bibliotheek haar al geen enkele nieuwe titel meer bieden. Ze had alles uit.

Noodgedwongen stapte ze over op de volwassenafdeling. Maar ook die had ze snel doorgewerkt. Ze koos haar toevlucht tot encyclopediexc3xabn, die ze allemaal in een week van A tot Z tot zich genomen had. Dagelijks consumeerde ze het progressieve ochtendblad van haar ouders, de conservatieve tegenhanger van de buren en de regionale variant bij een vriendinnetje. Ze haalde alle huis-aan-huiskranten op die ze maar kon vinden. Ze spelde de reklamefolders, had het telefoonboek ook een keertje op een middag gedaan, en als het regende nam ze ook nog wel eens een woordenboek.
En natuurlijk had geen enkele verpakking van yoghurt, jam of koekjes nog een geheim voor haar. Ze prees de Europese Unie om zijn gedetailleerde voorschriften over vermelding van ingredixc3xabnten op verpakkingen. Zo kon ze tenminste lekker alle E-nummers lezen en alle ingredixc3xabnten in alle talen met elkaar vergelijken. Gebruiksaanwijzingen vond ze ook heerlijk. Die van de magnetron, de video en de vaatwasser had ze in een halve middag in alle talen verslonden. Die van de droogtrommel, de zonnebank en de frituur had ze er toen meteen maar achteraan gedaan.
Maar ze werd pas echt gelukkig toen ze op een dag met haar vader naar kantoor ging. Haar vader werkte voor de Europese Commissie. Hij nam haar mee naar de vergaderzaal, waar de stukken al klaar waren gelegd. Ze dacht even dat ze droomde. Metershoge stapels papier, van boven tot onder volgedrukt met letters, letters, en cijfers. En dan in alle talen van Europa! Een waar leesparadijs. Miljoenen letters waar ze zich aan kon laven. Dat kon toch niet waar zijn? Ze keek haar pappa aan, die trots met zijn handen in zijn zij naar haar stond te kijken.
‘Nou?’
Ze pakte gretig de bovenste notitie van de eerste stapel en schoof op de stoel aan de vergadertafel. Haar vader wreef in zijn handen en sloop de vergaderzaal uit, zijn dochter achter zich latend, die zich inmiddels had gestort op een beleidsnotitie over belastingen, eerst in het Engels, toen in het Frans, Duits, Spaans, Castellaans, Deens, Zweeds, Grieks, Portugees en Italiaans. En vooruit, ook nog maar in het Nederlands. Ze had de middag van haar leven.

‘Ik weet niet wat ik liever heb,’ zeg ik tegen hem. ‘Of alles eraf, of een andere kleur. Maar zo kan het niet langer in elk geval.’
Ik kijk mezelf even aan in de spiegel en voel een lichte misselijkheid opkomen. Snel sluit ik mijn ogen voor dat gepijnigde bleke gezicht tegenover me, die schrikachtige ogen met die vale dunne haren als een soort misplaatste lompen eromheen.
Zijn hand pakt voorzichtig een van de lokken vast. Hij probeert te voorkomen de huid in mijn hals aan te raken, wat niet lukt.
‘Maak er maar iets van,’ zeg ik tegen de hand, die nu hij me toch al aangeraakt heeft, niet langer voorzichtig is. Ik huiver en besluit mijn ogen voorlopig dicht te houden.
Ook mijn mond hou ik voorlopig dicht.
Verderop klinkt het gezoem van een fxc3xb6hn en het rinkelen van een telefoon. De geur van shampoo en haarlak prikkelt mijn neus. Het komende kwartier zal mij alleen nog het schichtige geknip van de schaar gezelschap houden. Soms zal ik een kriebelig haartje voorbij voelen komen, misschien een stem horen in de verte, maar al gauw zal ik wegmijmeren en mijn eigen, nieuw te vormen gedachten in mijn hoofd toelaten. Eindelijk.

Wat baalde hij ervan dat hij geen weegschaal bij zich had. En zijn fototoestel had hij ook al thuis laten liggen. Nog nooit had hij zo’n joekel in zijn handen gehad, maar zonder foto zouden zijn karpervrienden het nooit geloven als hij het kwam vertellen op de club.
Het beest woog zeker wel een kilo of acht, terwijl hij nooit verder was gekomen dan drie of vier kilo. Een absoluut record. En niemand om er getuige van te zijn.
Wat moest hij doen? Hij keek om zich heen. Aha. Hij had dan misschien geen weegschaal en geen fototoestel bij zich, maar een mobiele telefoon had hij wel. Hij veegde zijn handen af aan zijn broek en belde zijn vriendin.
‘Kom naar het bruggetje en neem je fototoestel mee, lieverd,’ zei hij.
Even later parkeerde haar Fiat Panda naast zijn grijze Ford Fiesta. Ze stapte uit met haar fototoestel in haar hand. Met afgrijzen keek ze naar de enorme dode vis die hij met zijn beide handen vasthield. Bijna moest ze kokhalzen.
‘Ajakkes,’ zei ze, ‘En nu heb ik juist voor vandaag een karbonaatje op het menu staan, geen vis.’

Hij kwam thuis na een vermoeiende dag op het bureau. Het indringende geluid van de stofzuiger kwam hem tegemoet zodra hij de deur opendeed. Ook dat nog. Uitgeput plofte hij neer op de bank, te moe om zijn jas uit te doen. Hij legde zijn benen op tafel en sloot zijn ogen.
Het opgewonden geluid van de stofzuiger kwam dichterbij, maar hij verroerde geen vin.
‘Mooi zo, zo kan ik er beter bij.’ De stem van zijn vrouw klonk al heel ver weg en even later was hij in diepe slaap gevallen. Hij droomde van twee vrouwen met een stofzuiger en langzaam verscheen er een tevreden glimlach om zijn mond.

Ze verschilden niet veel in lengte of omvang en zelfs hun haarkleur vertoonde veel overeenkomsten. De aankoop was dus gauw gedaan.
‘Doet u er hier maar vier van,’ had Ian tegen de verbouwereerde verkoopster gezegd. Terry had afgerekend en Cammy de plastic tas met de vier shirts in ontvangst genomen, waarop Alf de deur voor de andere drie openhield.
Gevieren liepen ze naar huis, waar Claire hen al opwachtte met thee en koekjes. Maar voor thee hadden ze geen tijd. Ze wilden eerst hun shirts proberen en stommelden meteen de trap op, naar de slaapkamer met de grote spiegelkast. Als een stel jonge meiden stonden de mannen even later voor de spiegel te draaien en te keren. Claire kwam nieuwsgierig om de hoek kijken. Ian, Terry, Cammy en Alf draaiden zich tegelijk om en showden trots hun shirts.
‘Hoe vind je ze?’ vroeg Terry.
‘Oh, wat prachtig!’ riep Claire uit. Ze bekeek de glunderende mannen nog eens allemaal afzonderlijk. Eigenlijk stond Ian het shirt het mooiste, maar dat kon ze natuurlijk niet hardop zeggen. ‘Hij staat jullie allemaal geweldig!’
Ze liep op Ian af en keek voorzichtig in zijn boord. Geen wasmerkje.
‘Kunnen deze eigenlijk wel in de wasmachine?’ vroeg ze.
De vier mannen keken elkaar aan. Daar hadden ze nou helemaal niet aan gedacht.